حرف‌هایم

۲ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «تجربه» ثبت شده است

این که چی رو باید کجا گفت.. نمی‌دونم.  واقعا چی رو باید به کی و کجا بگی؟ این مهمه. گاهی با یک نگفتن، گاهی با یک کلام اضافه گفتن، گاهی بی‌جا گفتن و گاهی به شخص اشتباهی گفتن می‌تونه مشکل‌ساز بشه.. نمی‌دونم ولی فکر می‌کنم گفتن از نگفتن به‌تره هر چی که باشه.. حداقل آدما می‌فهمن واقعیت چیه، چی داره اتفاق می‌افته و چه چیزی قراره پیش بیاد. این‌جوری خیلی به‌تر می‌شه انتحاب کرد. روشن‌تر و آگاه‌تر. ماها خیلی‌هامون عادت کردیم به جلب نظر و رضایت هم. گاها مثل چند نفری می‌مونیم که با هم مسابقه‌ی دروغ‌گویی گذاشتیم و گفتیم که هر کی بیش‌تر بتونه شخصیت واقعی‌ش رو مخفی کنه برنده‌ست! منظورم این نیست که همیشه و همه جا بیایم جار بزنیم که آاای ایها‌الناس من هم‌چین آدمی‌م. من فلان‌م و ...نه!.. حریم خصوصی افراد باید تعریف بشه.. اما درست تعریف بشه. اصلا باید در مورد حریم خصوصی هم حرف زد تا بشه تعریف‌ش کرد.. خلاصه که من یه موقعی تو زنده‌گی‌م یه راه غلطی رو می‌رم، یه حرف اشتباه می‌زنم، به عقیده‌ی اشتباه خودم پی می‌برم. یا حتی برعکس، تو یه چیزی توفیقی دارم و یا از یک چیزی خوش‌حال‌م، شاید با درمیون گذاشتن‌ش مقدمه‌ی رشد خودم رو فراهم کرده باشم. شاید هم بی‌ادبی بشم برای ادب‌آموزی بقیه! چی ایرادی داره؟ اگر همه‌ی حرفای دنیا بشه تجربه‌های درست و غلط مردم و بنی بشر پاشونو از این اتاق گریم مسخره بذارن بیرون شاید دنیا یه جه‌ش عظیمی رو هر چه سریع‌تر بکنه. دنیا که قراره بلاخره چنین جه‌شی داشته باشه، حالا یه کم زودتر بکنه که ما هم ببینیم لا اقل :)

 

 

شاید حرف‌های من درمورد اشتباه‌های تحصیلی‌م، روابط خانواده‌گی‌م و عقاید و افکارم بتونه یه ابن‌السبیلی رو به راه به‌تری هدایت کنه!.. شاید با یک نظر (بخوانید کامنت!)، من تصمیم‌های دیگه‌ای گرفتم برای ادامه‌ی مسیرم. شاید اصلا مدل برخوردها و زنده‌گی‌هامون هم کمی تغییر کنه، کمی راحت‌تر، آزادتر و بی دغدغه‌تر نفس بکشیم و هر نفسی را شکری واجب!... کم‌تر توی دل‌مون‌و مغزمونو شلوغ کنیم و این بارهایی که تریلی هیجده چرخ نمی‌تونه بکشه رو با خودمون به مهمونی و دانش‌گاه و مدرسه و سرکار نبریم و بیاریم... چه بسیار موردهایی بوده که بی‌خودی نگه‌شون می‌داشتم، یک‌هو شرایطی پیش اومده که باید به رو می‌آوردم‌شون و چه‌قدر خوب می‌شد بعد از به رو آوردن.. آدم رو راست می‌شه با خودش بعد از مدتی. دروغ‌های فسادآوری که بال‌های آدم‌و سنگین می‌کنه و اجازه‌ی پیش رفتن رو ازمون می‌گیره معمولا تو وجود آدما رسوب می‌کنه. چه زن و شوهرهایی که به هم ریخته بین‌شون با حرف نزدن، آخ آخ آخ! دیگه روضه رو نمی‌خوام ادامه بدم. حرف آخر رو هم بزنم و التماس دعا!....نمی‌دونم از بین این حرفا کدوم‌شو فقط فقط باید با خدا درمیون گذاشت، اما شنیدم که صحبت مستقیم با خدا جواب می‌ده و گاهی تنها راه درست هم هست.. اما به هر حال منکر ارتباط بین آدم‌ها هم نمی‌شه شد..

از این به بعد کمی از زنده‌گی خودم می‌نویسم این‌جا.. شاید در آینده آدم مهمی شدیم و این وب‌لاگ شد یه اتوبیوگرافی و کتاب شد و به فروش رفت و بچه‌ها به یه نون و نوایی رسیدن! ایشالا...

 

آفت غرور را آنگاه فهمیدم که دانش آموزی سرخوش بود از حل سوالی ساده، و دیگر به ادامه درس توجهی نداشت...



کوچکی